Thursday, March 22, 2012

'मिशन हरिश्चंद्रगड'

भरपूर दिवस झालेत यार कुठे फिरायला नाही गेलो आहे. कधी पासून मनात होता कि यार बरेच दिवस झालेत असा कोणता तरी गड किल्ला नाही चढलो. शेवटचा गड/किल्ला मला आठवतं कि कळसुबाई वर गेलो होतो मागच्या वर्षी. त्याला पण आता बराच वेळ झाला आहे. सगळे मित्र चांगलेच कामाला लागले आहेत त्यामुळे एकत्र यायला असा वेळ भेटतच नाहीये आणि आणखी एक कारण म्हणजे सुट्ट्याच जुळत नाहीत कुणाच्या. आता ह्या गुढीपाडव्याला ३ दिवस सुट्टी आहे. शनिवारी काही तरी प्लान करावा असं वाटत होतं कारण शुक्रवारी पाडवा, कोण घराबाहेर निघू देणार? त्यातल्या त्यात गड किल्ल्यावर तर नाहीच नाही.

पण जायचं तरी कुठे? असा प्रश्न मनात आला आणि मग 'हरिश्चंद्रगड' ह्या नवा शिवाय दुसरा नाव माझ्या समोर येत नव्हतं. कारण मागच्या वर्षी 'दुर्ग भ्रमण गाथा' हे पुस्तक वाचलं होतं. त्यात गो नि दांडेकर ह्यांनी अगदी छान असं वर्णन केलं आहे ह्या जागेचं. तेव्हा पासून फारशी उत्सुकता लागली आहे हि जागा बघायची. तिथला कोकण कडा, हरीश्च्नद्रेश्वरच मंदिर, तारामती शिखर, सप्ततीर्थ ह्या बद्दल खूप वाचलं आहे. गुगल वर बघा खूप अशी माहिती मिळते आणि भरपूर लोकांनी त्यांच्या ब्लॉग वर पण लिहिलं आहे ह्या बद्दल. तर मग माझ्या मनात नक्की झालं होतं कि ह्या वेळी 'मिशन हरिश्चंद्रगड' फत्ते करावी. सगळ्यांना फोन केला. विजय एका शब्दात तयार. तसाच हरी, विनोद आणि कमलेश सगळेच तयार झालेत. म्हणजे सगळे वाटच पाहत होते वाटतं. विजय तर म्हणतोय कि वर नायीट स्टे करूयात (चांगलाच वैताकलेला दिसतोय डेली रुटीन ला :) ) पण काही अपरिहार्य कारणा मुळे ते आम्हाला जमणार नाहीये :).

म्हणून अशी आशा करतो कि पुढचा ब्लॉग हा माझ्या 'मिशन हरिश्चंद्रगड' ह्या बद्दल असणार. तुमच्या पैकी कुणी जर इथे जाऊन आलेलं असेल आणि जर तिथला थोडा अनुभव शेअर केलात तर नक्कीच आनंद होयील.

Thursday, March 15, 2012

"एक ग्रुप असा हवा..."

सगळेच ओळखीचे मित्र आपले चांगले...जवळचे मित्र असतात असं मला वाटत नाही. कोणताही व्यक्ती कितीही चांगला असो त्याचं सगळ्यांशीच जमतं असं काही नाही. ज्याचं आपल्याशी जमतं त्याच्याशीच आपलं जमतं. ज्या व्यक्ती वर आपलं खूप प्रेम असतं त्याच्याशी आपणच जुळवून घेतो. पण चांगल्या मित्रांबरोबर जास्त करून तसा प्रश्न येतंच नाही.कारण भरपूर अश्या गोष्टी असतात कि ज्याच्यावर चांगल्या मित्रांची कायम सहमती असते. कधी कधी होतो वाद, पण तो जास्त काळ टिकत नाही. इथे समजावून म्याटर सोडवण्यापेक्षा शिव्या देऊन..मारून..मार खावून सोडवावा लागतो (तुमच्यावर कोणतीही वेळ येऊ शकते).ह्या सगळ्या आयटम लोकांना आपल्याला सोडवतच नाही.कुठेही जायची ...खायची...प्यायची प्लान्निंग त्यांच्याच बरोबर होते.त्यांच्याच बरोबर वेळ घालवायला आवडतो, कारण त्यांच्याच बरोबर आपल्या बहुतेक आठवणी जुळलेल्या असतात. याच एक कारण हे पण असू शकत कि हेच सगळे मित्र कायमपणे आपल्या बरोबर होते/असतात/आहेत...सुख...दुख... बहुतेक प्रसंगी.त्यांना सोडून आपण वेगळा आनंद कधी साजराच केलेला नसतो किव्वा करायचा नसतो. म्हणून प्रत्येक आठवणीत त्यांची आठवण जरूर असते.

मग ह्या ग्रुप बद्दल बोलायचं झालं तर प्रत्तेकाला प्रत्येकाची अगदी डिटेल माहिती असते.त्याच्या आवडी निवडी...वेगवेगळ्या सवयी... कुणाचा घोडा कुठे अडकला आहे... वगैरे वगैरे. ह्या सगळ्यां बरोबर आपण काही शहाणपणाची गोष्ट बोलूच शकत नाही, कारण त्यांना अगदी व्यवस्थित माहित असतं कि आपण काय चीज आहोत ते (किव्वा कीस झाड कि पत्ती आहोत :) ). "हा.. हा.. महाराज आपण नका सांगू आम्हाला, आपल सगळं माहित आहे ","ओ...हो...असं का,आम्हाला तर माहीच नव्हतं यार " "आपण...असुद्या (अगदी नमस्कार करून ) " हि तर नेहमीचीच वाक्य झालीत. असं असून सुद्धा आपल्याला काही वायीट वाटतं नाही, आपण आपोआप झेलून घेतो सगळं.

ह्या सगळ्यानबरोबर असल्यावर वेळ कसा जातो काहीच कळत नाही. कधी कधीभूत काळातले कित्तेक विषय बाहेर काढून त्याचं विश्लेषण केलं जातं,अगदी खोल पर्यंत.लई भारी भारी डायलॉग जोडले जातात त्याच्या बरोबर. एखादा प्रसंग आपण जीव काढून सांगत असतो कि "तुम्हाला माहित आहे का किती वाट लागली होती माझी..असं... तसं" आणि इकडे सगळे दात काढत असतात. जी काही गंभीरता होती तिची अगदी वाट लावली जाते,पुरेपूर वाट आणि मग आपल्याला पण हसू येतं त्यावर. नंतर वाटत कि खरच इतका गमतीशीर प्रसंग होता का तो? तो नसतोच पण ह्या ग्रुप मुळे तो बनून जातो.

यांच्या बरोबर आपण काहीही बोलू शकतो दिल खुलास पणे, कारण इथे काही मान अपमान उरलेलच नसतं, आणि हे पण माहित असतं कि इथे जी गोष्ट बोलली जायील ती ह्यांच्या पलीकडे जाणार नाही, त्या मुळे एक वेगळीच निर्धास्तथा असते.जेव्हा निर्धास्त असतो तेव्हाच आपण खरा आनंद लुटू शकतो भले मग ते काही काम असो किवा एखादा खेळ.ह्या गोष्टीच खरच यार फार महत्व आहे आपल्या जीवनात, आणि ह्या ग्रुप मध्ये ती आपल्याला पुरेपूर अनुभवायला मिळते.

सगळ्यात महत्वाची गोष्ट म्हणजे,एखाद्या प्रसंगी जर एखादा ग्रुप मेंबर नसला तर त्याची अत्यंत उणीव जाणून येते.कारण प्रत्येकाचे रोल ठरलेले असतात त्याची जागा कुणीच भरून नाही काढू शकत, त्याचे डायलॉग तोच मारू शकतो, दुसऱ्याला ते जमतच नाही आणि जमणार पण नाही. प्रत्तेकाची एक विशिष्ट शैली असते काही वाक्य बोलण्याची, त्याची उणीव प्रकर्षाने भासते. कोण कधी काय बोलेल भरोसा नाही,आणि कोणत्या वाक्यावर आपण अगदी लोट पोट होऊन हसत बसू काही सांगता येत नाही.

चांगल्या मित्रांबरोबर घालवलेल्या क्षणांबद्दल काय लिहू ? तुम्ही जस्ट मनात तो ग्रुप आणा मग लगेचच सगळ्या आठवणी झटकन डोळ्यांसमोर येतील आणि तुम्हाला कळेल कि तुमच्या चेहऱ्यावर हलकीशी स्मायील पसरली आहे.आज वर्तमान काळात जे क्षण आपण घालवू तेच उद्या आठवण बनून जातील म्हणून जितका चान्स भेटेल तितका वेळ आपल्या चांगल्या मित्रांबरोबर घालवा. कारण ह्या धकाधकीच्या (so called busy and stressfull ) जीवनात निखळपणे हसायचे प्रसंग अगदी कमी आहेत आपल्याकडे, म्हणून हसून घ्या...खेचा एकमेकांची आणि कधी कधी खेचली पण जाऊ द्या काही प्रोब्लेम नाही.





Friday, March 2, 2012

" तुझी ओढ किती गहरी...?"

"शून्यता नजरेत भरली...
का स्तब्धता वेळेत आली...?
न कळे मज आता...हि पहाट असे कि सांज प्रहरी...
तुझी ओढ किती गहरी...?"


"विरहाच्या ह्या तप्त ज्वाला...
उठवती अशांत आठवणींच्या लहरी...
तिज पासून लपण्यास...अपुऱ्या मज अवघ्या दिशा दाही...
तुझी ओढ किती गहरी...?"


"बुडतो त्याच आठवणींच्या डोहात,
काही क्षणात हजार वेळी...
नाही दिसत कुठलाच आधार...तूच आता मज तारी...
तुझी ओढ किती गहरी...?"